Σήμερα, Παρθένε, η σκέψη σου δεν σταματά ούτε στιγμή, αλλά δεν λειτουργεί πια ως εργαλείο· γίνεται καθρέφτης. Κάθε λεπτομέρεια που συνήθως τακτοποιείς με ψυχραιμία τώρα αποκτά βάρος, σαν να κρύβει κάτι που δεν θέλεις να δεις. Η ανάγκη σου για έλεγχο συγκρούεται με μια υπόγεια αίσθηση ότι κάτι διαφεύγει. Δεν είναι εξωτερικό το χάος· είναι η υποψία ότι δεν μπορείς να διορθώσεις τα πάντα.
Στις σχέσεις, η σιωπή σου λέει περισσότερα από τις λέξεις. Παρατηρείς, αναλύεις, κρατάς σημειώσεις μέσα σου. Όμως πίσω από την κριτική ματιά υπάρχει φόβος: αν σταματήσεις να εντοπίζεις τα λάθη των άλλων, θα αναγκαστείς να δεις τα δικά σου; Κάποιος σήμερα μπορεί να αγγίξει μια ευαίσθητη χορδή, όχι με ένταση αλλά με απλή ειλικρίνεια. Και αυτό σε αποσυντονίζει.